თავფურცელი - აპოკალიფსისი

Перейти к контенту
საქართველოს ძველმართლმადიდებლური ეკლესიის

არაოფიციალური საინფორმაციო-ანალიტიკური ვებ-საიტი

"აპოკალიფსისი"

საიტი გამოდის არქიეპისკოპოს პავლეს ლოცვა-კურთხევით
ჩვენი გვერდები სოციალურ ქსელებზე:


ელექტრონული ფოსტა: apocalypsege@gmail.com
ენოქის წიგნის აპოლოგია

IV. წარღვნის შემდეგ


განვიხილოთ წარღვნამდელი მაგიური სულიერების კიდევ ერთი რუდიმენტი. სრულად ვეთანხმებით რა წმიდა მამათა სიბრძნეს, რომ "არ უნდა შევეხოთ იმას, რაც მიუწვდომელია ან ვეცადოთ გამოვიყენოთ ის, რისი დანიშნულებაც გაუგებარია" (Климент Александрийский. «Строматы». Кн. 4–7. С. 287), შევნიშნავთ, რომ არსებობს გარკვეული მოთხოვნა და ლოგიკაც იმისა, გამოვიკვლიოთ წარსულის ძველი ისტორიები, რომელთაც გააჩნიათ ურიცხვი დადასტურებები აწმყოში. ლაპარაკია განსაკუთრებულ დემონებზე, რომლებიც წარღვნამდელ დაცემულ "დარაჯთა" ავხორცული სულით არიან გაჟღენთილნი.

სიკვდილი გვაშინებს, მის შესახებ საზოგადოებაში არ ლაპარაკობენ, ის რაღაც შორეულ მოლანდებად და ცნობიერებისთვის არაბუნებრივ რამედ გვეჩვენება. სიკვდილი - ეს გაელვებაა, მაგრამ რა არის შემდეგ? მორწმუნეებმა იციან, თუ რა მოსდევს სიკვდილს, ხოლო ურწმუნოები ძრწიან მის წინაშე, რადგან ის ხომ ანგრევს მათი ცხოვრების აზრსს. სიკვდილი ულმობელად ბატონობს დედამიწაზე, მაგრამ მას ზღვარი დაუწესა ქრისტემ, თუმცა ამას ყველა როდი გრძნობს და ყველა ამ აზრით როდი ცხოვრობს. მაშ, რატომ ეშინიათ მისი, იქნებ ის არც ისე საშინელია?

ენოქის წიგნის აპოლოგია

IV. წარღვნის შემდეგ


ჩვენს დღეებში, რომლებიც ბევრად ჩამორჩებიან იმ დროებას, როდესაც დემონური რეალობა ძლიერი იყო და ადამიანები მჭიდრო და მონურ მდგომარეობაში იყვნენ უწმინდურ სულებთან, შეიძლება შევამჩნიოთ იმ დროებისადმი ინტერესის გაღვივება, და გულუბრყვილო, "ბავშვური" ფანტაზიები, რომანტიკულ პრიზმაში წარმოაჩინონ წარსული წარმართული ეპოქის შემზარავი რეალობა. წარმართულ ღმერთებს გადახვეული ქერათმიანი დევგმირები და ცისფერთვალება ლამაზმანები - ეს მზაკვრული წარმოსახვები ოდენ წარსულის ელემენტარული ისტორიული ცოდნის არქონაზე მოწმობენ. იმ დროის ადამიანი, რომელიც იძულებული იყო მუდმივ კავშირში ყოფილიყო ბორტ ძალებთან, გარდაუვალად ზიანდებოდა სულიერად, ის თითქოსდა იწამლებოდა ამ ბნელი ძალის მიერ და ემორჩილებოდა მას.
მღვდელმონაზონი სერაფიმე (როუზი)


ჩვენი დროება - XX საუკუნე და განსაკუთრებით მისი ბოლო ნაწილი - ყველა ადრინდელ დროებაზე უფრო ესადაგება აპოკალიპტურის განსაზღვრებას, ანუ იმ დროისას, რომელშიც სამყაროს აღსასრულის წინა მოვლენები აღსრულდება. ჩვენი დროების გამოგონებათა არსი ისეთია, რომ რაციონალურად მოაზროვნე ადამიანებიც კი უკვე მთელი ქვეყნების განადგურებასა და თვით კაცობრიობის მოსპობაზეც კი მსჯელობენ ან იარაღით, როგორიცაა თერმობირთვული ბომბები, ან კიდევ თანამედროვე მონსტრულ საწარმოთა საქმიანობით, რომლებიც გარემოს ქიმიური და ბიოლოგიური ექსპერიმენტებით აბინძურებენ.
ვაქებ შენს გულმოდგინებას და შევნატრი კეთილი საქმის მიმართ შენს სიბეჯითესა და მაგ შენს კურთხეულ, არა დიდებისმოყვარე, არამედ თავმდაბლობისმოყვარე სულს, ძმაო, სასურველო. რაკი ასეთი გულისტკივილით ეძებ და მთელი გულით აქებ ჩვენი ჭეშმარიტად სანატრელი წმინდა მამის საქმეთა და სიტყვათა, ღმერთს საჩუქრად რომ მოუცია ჩვვნთვის, ცხადია, ღმერთი გიყვარს და სამარადისო ცხოვრებაზე ზრუნავ. როგორც დიდი გრიგოლი ამბობს: ”სათნოების ქება მოშურნეობის წინამძღვარია, მოშურნეობას მოაქვს სათნოება, სოლო სათნოება ნეტარჰყოფს კაცს”.

ზიარება - ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მოვლენაა ქრისტიანის ცხოვრებაში. არსებობს ზოგიერთი აკრძალვა, რომელიც ზიარების შემდეგ აუცილებლად უნდა დაიცვას მართლმადიდებელმა ქრისტიანმა, რათა შეინარჩუნოს ის მადლი, რომელიც მიიღოს ქრისტეს უწმიდეს და უპატიოსნესი ხორცისა და სისხლის მიღებით.

შეკითხვა: გვითხარით, თუ შეიძლება, რაში მდგომარეობს "გნოსეომახიის" მწვალებლობის არსი? წმ. იოანე დამასკელის წიგნში "მოკლე გადმოცემა ასი მწვალებლობის შესახებ" ამაზე საკმაოდ ბუნდოვნად წერია: "ისინი უარყოფენ ყოველგვარი ცოდნის აუცილებლობას ქრისტიანობისთვის. ისინი ამბობენ, ამაო საქმეს მიჰყვებიან ისინი, ვინც რაიმე ცოდნას ეძებს საღმრთო წერილში, რადგნა ღმერთი ქრისტიანისგან კეთილ საქმეთა გარდა სხვა არაფერს ითხოვს. მაშასადამე, უმჯობესია იცხოვრო მარტივად, ყოველგვარი ცნობისმოყვარების გარეშე რაიმე დოგმატზე, რაც კი ცოდნას ეხება". ამიტომ გამიჩნდა კითხვა, რაში მდგომარეობს აქ მწვალებლობა - მტკიცებულებაში, რომ წერილის შესწავლა მავნეა ან არასასურველია თუ სხვა რამეში?

ცვლილებები ბოლო ჟამის ქრისტიანთა ცნობიერებაში იმდენად მასშტაბურ და უპრეცედენტო ხასიათს ატარებს, რომ, ის, როგორი პარადოქსულიც იყოს,  ძნელად შესამჩნევია, და უმრავლესობა, წმიდა წერილის თანახმად, ამას თვით განკითხვის დღემდე ვერ შეამჩნევს, "ვინაიდან როცა იტყვიან: მშვიდობა და უშიშობაო, სწორედ მაშინ დაატყდებათ თავზე სიკვდილი" (1 თესალონიკ. 5:3). ქრისტიანული საზოგადოების ქრისტესგან განდგომის ეს შეუგნებლობა სწორედ მოვლენის უჩვეულო სიდიდეზე მეტყველებს, რადგან თვალს ეპარება არა მარტო ყველაზე უმცირესი ნაწილაკი, არამედ ყველაზე უდიდესიც. სწორედ ამგვარ "მშვიდობას და უშიშობას" ელტვის "ზოგადსაკაცობრიო ძმობის" და "ეკლესიათა ერთობის აღდგენის" ეგიდით "მართლმადიდებლური ეკუმენიზმი".


ენოქის წიგნის აპოლოგია

IV. წარღვნის შემდეგ

7. ჩრდილოეთის გოლიათები

მაგიისა და ბუმბერაზთა მეკვიდრეობის განსაკუთრებული ისტორიული ტრადიციები დაკავშირებულია ევროპის უკიდურესი ჩრდილოეთის მიწებთან (Об этом см.: Митрофан (Баданин), епископ. Кольский Север в средние века. В 3-х томах. Североморск – СПб.: Изд. Североморской епархии, 2016). მხოლოდ XVI ს-ში დაიპყრეს ქრისტიანმა გზამკვლევებმა ლაპლანდიის ეს პოლარული ტუნდრები, ისეთებმა, როგორებიც იყვნენ: ღირ. ტრიფონ პეჩენგელი, თეოდორიტე კოლელი და ბარლაამ კერეტელი. XVI ს-მდე ეს ტერიტორიები ბნელეთის თავადის სამფლობელოდ და დემონურ ძალთა განუსაზღვრელი სულიერი ბატონობის ადგილად რჩებოდა. აქვე ცხოვრობდნენ ჩრდილოეთის აბორიგენთა მოგვები თავიანთი საშინელი მაგიური ხელოვნებით. დიდი ლაპლანდიის იმ ძველი წარმართული სამყაროს ერთ-ერთ საკრალურ კომპონენტს, როგორც ნორვეგიულ დუმბსხავაში, ასევე მთლიანად იოტუნჰეიმის ქვეყანაში, წარმოადგენდა  "იოტუნების" განსაკუთრებულად ძლიერი არსებები. ესენი იყვნენ ჩრდილოეთის ბუმბერაზები, გოლიათები. "ძმები ვიკინგები დადიოდნენ დუმბსხავში და ძარცვავდნენ იქ ბუმბერაზებს. ამისთვის რაგნარს ჰყავდა ხომალდი, რომელსაც "რაგნარსლოდი" ერქვა და, რომელსაც ასი მენიჩბე ემსახურებოდა... რაგნარმა დაიმორჩილა დაუსახლებელი ჰალუგალანდი (დღევანდელი ნორვეგიის ჩრდილოეთი, ტრომსისა და ფინმარკის პროვინციები) და იქ ბუმბერაზებს ებრძოდა. მისი ძმა ვალი დუმბსხავში ცხოვრობდა. ეს ძმები მიიჩნევდნენ, რომ მათ მემკვიდრეობით მიიღეს ბიარმალანდი" (კოლის ჩრდილოეთის უძველესი სახელწოდება - მ. მ.) (Глазырина Г.В. Исландские викингские саги о Северной Руси. М., 1996. С. 112).


ენოქის წიგნის აპოლოგია

IV. წარღვნის შემდეგ

6. ქრისტეს შობის შემდეგ

როგორც ამ გამოკვლევის წინასიტყვაობაში ვწერდით, ქრისტიანობის ტერიტორიის გავრცელებისდა კვალად ბნელეთის ძალთა ღია ჩარევა ადამიანთა ყოველდღიურ ცხოვრებაში და უწმინდურ ძალთა სხვადასხვა ფორმით გამოვლინებანი საკმაოდ გაიშვიათდა. "ეს საცთური საბოლოოდ შეწყდა. რადგან მოვიდა უფალი და დემონთა მოქმედება და მზაკვარება შეკრა" (Афанасий Великий. Творения. Т. 3. С. 206). ამავდროულად, დემონურ ძალთა მუდმივი და აგრესიული მიზანმიმართულება ადამიანთა შესაბილწად, სავარაუდოდ, არ შემცირდება "აღსასრულამდე სოფლისა". თუნდაც საქმე არ მივიდეს სხეულებრივ კონტაქტამდე, მრუში სულიერი კონტაქტების შემოთავაზებას განიცდის ყოველი ადამიანი. "ბოროტი სულები ადამიანის სულში ნერგავენ მიდრეკილებას ბილწი სიყვარულისადმი, ცდილობენ შებილწონ მისი ღმრთის მსგავსი ხატი. ეს საყვარლები არიან ეშმაკი და მისი ანგელოზები, რომლებიც უფალთან დაწინდულ ყოველ სულთან მრუშობას ელტვიან" (Григорий Чудотворец, святитель, и Мефодий, епископ и мученик. Творения. М., 1996. С. 74).
პერიოდულად მეცნიერები და არა მარტო ბრიტანელი მეცნიერები ცდილობენ რაიმეს დამტკიცებას რწმენის სფეროდან. სოციალურ ქსელებში არჩევენ არაახალ შეტყობინებას იმის შესახებ, რომ ჯვრის გამოსახვას გააჩნია საჭმლის განმწმენდელი "მისტიკური ძალა". რატომ არის ესოდენ მიმზიდველი ასეთი "მტკიცებულებები"? რაში სჭირდებათ ის მორწმუნე ადამიანებს?

ეკლესია უძველესი დროიდანვე კრძალავდა ლოცვას მათთვის, ვინც ნებაყოფლობით ისპობდა ღმრთისგან ნაბოძებ სიცოცხლეს. რაღა რჩებოდათ დამწუხრებულ ოჯახის წევრებსა და ნათესავებს? მათ ძლიერ სურთ შეუმსუბუქონ ხვედრი თავისმკვლელს და თვითონაც საჭიროებენ ეკლესიის დახმარებას. მაშ, შეიძლება თუ არა ჟამისწირვაზე (ლიტურგიაზე) თავისმკვლელის მოხსენიება?
ენოქის წიგნის აპოლოგია

წარღვნამდელი ეპოქის მოვლენები, დაცემულ ანგელოზთა მხრიდან ჩადენილი უსჯულოების მასშტაბის თვალსაზრისით, უაღრესად განსაკუთრებულია. ამავდროულად, კაცობრიობის შემდგომ ისტორიაში, დემონთა მიერ ადამიანთა სხეულის ხელყოფანი შედეგების მიხედვითთუმც ესოდენ კატასტროფულნი არ ყოფილან, მაინც საკმაოდ ჩვეული და ყოველდღიური მოვლენა იყო კაცობრიობის ძველი "კულტურისთვის". ჩვენ უკვე ვახსენეთ წმ. მოწამის იუსტინე ფილოსოფოსის (II ს.) სიტყვებს, რომელიც თავის პირველ აპოლოგიაში აღწერს, როგორ გაჩნდნენ წარმართული კულტები და როგორ დაიწყეს ადამიანებმა "ღმერთების"- იგივე, დემონების მსახურება. "ძველად ბოროტი დემონები ღიად ცხადდებოდნენ, ბილწავდნენ ქალებს და ბავშვებს და შიშის ძრწოლას გვრიდნენ ადამიანებს" (Иустин Философ. Сочинения. С. 35).


Назад к содержимому