განმარტება - როგორ და რატომ მეფობს "ბაბილონის მეძავი" ყველა მიწიერ მეფეზე? (გამოცხ. 17:18) - აპოკალიფსისი

"ხოლო ქალი, შენ რომ იხილე, დიდი ქალაქია, რომლის მეუფებასაც ჰმორჩილებს ქვეყნის ყოველი მეფე" (გამოცხ. 17:18).

"ქალისა და მისი მტვირთველი მხეცის საიდუმლოს" აღწერა, რომელიც დაიწყო გამოცხადების წიგნის 17:7 მუხლში და გრძელდებოდა ამ მომენტამდე გრძელდებოდა, მთავრდება კიდევ ერთი ზეციური მოწმობით, რომლის თანახმადაც მხეცზე ამხედრებული ქალი "არის დიდი ქალაქი", რომელიც მეუფებს მთელ კაცობრიობაზე (გამონაკლისის გარეშე), მაშასადამე, წარმოადგენს რაღაც უფრო რთულს, ვიდრე ცალკეული მიწიერი ქალაქია, საზოგადოებაა ან მთელი სახელმწიფოა.

შესაბამისად, დიდი მეძავის სიმბოლოს შემოფარგვლა ქალაქ რომით, ან რომის იმპერიით, ან თვით რომის იმპერიით მის "სულიერ პროექციაში" (ანუ მთელი "რომის ცივილიზაციით"), როგორც განმარტავს ამ სიმბოლოს კომენტატორთა და ღვთისმეტყველთა დიდი უმრავლესობა, გამართლებული იყო მხოლოდ იმ მომენტამდე, სანამ რომის საზღვრებში მოცული იყო ბუკვალური იერუსალიმიდან მოაზრებული თითქმის მთელი დასახლებული ქვეყნიერება.

მაგრამ უკანასკნელი ჟამი, ანუ ახალი აღთქმის პერიოდი, ითხოვს სხვა გაგებას, რომლის შესაბამისადაც ბიბლიურ "დიდ ბაბილონს" წარმოადგენს ცოდვას და გარყვნილებას მიცემული მთელი თავდაჯერებული კაცობრიობა, რომელიც შედგება უამრავი და უთვალავი სხეულებისგან, რომლებიც საყოველთაო და ყველაზე მრავალფეროვანი სიძვით არის "დამთვრალი" (შეად. 1 კორ. 6:15 და 1 კორ. 12:13), რომელიც თავის საბინადროს ურჯულოებებითა და სისაძაგლეებით ავსებს.

ამასთან გლობალური კაცობრიობის მიმსგავსებას გამაგრებულ ქალაქთან ყველაზე მარტივი განმარტება გააჩნია, რადგან ყოველი ცალკეული ადამიანი მრავალ ბიბლიურ მოწმობაში მიმსგავსებულია სახლს, - ხოლო მრავალი "ადამიანური" სახელი, რომელიც ურწმუნოების კედლებს არის ამოფარებული, არსებითად წარმოადგენს კიდეც "გამაგრებულ ქალაქს", რომელსაც თავისი მასშტაბის გათვალისწინებით ყველა საფუძველი გააჩნია იწოდოს "დიდ ქალაქად".

მეტიც, სწორედ ასეთი სიმბოლური აზრებია აღწერილი ზაქარიას წიგნის წინასწარმეტყველურ ხილვებში, სადაც, როგორც უკვე ადრეც აღინიშნა, წინასწარმეტყველი ჯერ აღწერს მფრინავ ზეციურ წყევლას, რომელიც ერთგვარი "უკეთური სახლისადმი" არის მიმართული, შემდეგ კი იდუმალ ქალ-უკეთურებას, რომელიც წინასახეობრივად, ყველაზე სრული და ყველაზე ზუსტი სახით წარმოადგენს ბაბილონის დიდ მეძავს, შეად.:

"კვლავ ავახილე თვალი და ვიხილე: აჰა, აფრიალებული გრაგნილი. მითხრა: რას ხედავ? ვუთხარი მე: აფრიალებულ გრაგნილს ვხედავ, სიგრძით ოცი წყრთა არის, სიგანით - ათი წყრთა. მითხრა: ეს არის წყევლა, მთელ ქვეყანაზე გადმომავალი; რადგან ყოველი მპარავი ამიერიდან უნდა მოიკვეთოს ამის თანახმად და ყოველი ცუდად მოფიცარი ამიერიდან უნდა მოიკვეთოს ამის თანახმად. გამოვიხმე, ამბობს ცაბაოთ უფალი, და მიადგება მპარავის სახლს და ჩემი სახელის ცუდად მოფიცარის სახლს, დაიღამებს მის სახლში და მოსპობს მას, მის ხესა და ქვას" (ზაქ. 5:1-4).

"გამოვიდა ანგელოზი, რომელიც მე მელაპარაკებოდა, და მითხრა: აახილე თვალი და დაინახე, რა არის ეს, რომ ჩანს. ვუთხარი: რა არის-მეთქი? მითხრა: ეს საწყაული ჩანს. და თქვა: ეს არის მათი უკეთურება მთელს ქვეყანაზე. აჰა, ტყვიის ნაჭერი ამოიწია და ერთი ქალი ზის შუაგულ საწყაულში. თქვა: ეს არის ბოროტებაო და ჩააგდო იგი საწყაულში და ტყვიის ზოდი დაახურა ზედა. ავახილე თვალი და დავინახე: აჰა, გამოჩნდა ორი ქალი და ქარი ჰქონდათ ფრთებში, ფრთებად კი წეროს ფრთები ჰქონდათ; და ასწიეს მათ საწყაული მიწასა და ცას შორის. ვუთხარი ანგელოზს, რომელიც მე მელაპარაკებოდა; სად მიაქვთ-მეთქი ეს საწყაული? მითხრა: სენაარის ქვეყანაში, რომ სახლი აუშენონ; და როცა მზად იქნება, თავის ადგილზე დაიდგმება იგი" (ზაქ. 5:5-11).

გარდა ამისა, სრულიად ნიშანდობლივია, რომ დიდი მეძავის სამეფო ძალაუფლება შეზღუდულია მიწიერი მეფეებით, რომელთა რიცხვში არ შედიან და არც არასოდეს შედიოდნენ "ზღვის მეფეები", ანუ ზღვიდან ამომავალი მხეცის ერთმანეთის მონაცვლე მეფე-თავები.

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, რადგან ქალ-მეძავის სიმბოლოში მოაზრებულია ახალი აღთქმის მიღმა დარჩენილი "ერთობლივი კაცობრიობა", - თვით "დიად" და ასეთ მეძავსაც კი არა აქვს და არც არასოდეს ჰქონია სულიერი ძალაუფლება, რომლის მატარებლებთან ის აწარმოებდა სულიერ ვაჭრობას, მსხვერპლად სწირავდა მას მთელ თავის საშუალებას და თვით საკუთარ სხეულსა და სულსაც კი თავისი უამრავი მოსურვების დროებით დასაკმაყოფილებლად.

ხოლო ყველაზე ზოგადი აზრით "უკეთური ქალის" სიმბოლო, რომელიც ამხედრებულია "წითელ მხეცზე" (გამოცხ. 17:3), აგრძელებს და ამთავრებს ნიშანდობლივ წინააღმდეგობათა მთელ თანმიმდევრობას, რომელთან შედარებითაც, ანუ "წყლებზე" დამტკიცებული უკეთური ქალაქის, ბაბილონის, ამაღლებულ ალტერნატივას წარმოადგენს ლოდზე დაფუძნებული და ცოცხალი ქვებისგან აგებული ურყევი ზეციური იერუსალიმი (ებრ. 12:22), რომელიც, როგორც "დიდი მეფის ქალაქი" (მთ. 5:35; ფსალმ. 47:3) მეფობს არა მიწიერ, არამედ ზეციერ მეფეებზე (გამოცხ. 19:16), - და რომელიც, თავისი საყვარლებისგან "გაძარცული" და "შეჭმული" მეძავისგან განსხვავებით წარმოადგენს ქრისტეს მარადიულ მისტიურ სხეულს, ასევე ზეციური ღვთაებრივი კრავის პატარძალს (ეფეს. 4:1; ეფეს. 5:25-32) (შეად.: "... მოდი და გიჩვენებ ქალს, სასძლოს კრავისას" (გამოცხ. 21:9)).