ანტიქრისტე - დღეს იძლევიან თუ არა "ანტიქრისტეს ბეჭედს"? - აპოკალიფსისი

კომპიუტერული ტექნიკის ზოგიერთი სპეციალისტი ამბობს, რომ არის; სხვები კი უარყოფენ. სინოდალური საღვთისმეტყველო კომისიის ექსპერტული დასკვნები, რომელიც წარმოადგინა არქიმანდრიტმა ტიხონმა (შევკუნოვი), ამტკიცებენ, რომ კომპიუტერი ვერ ხედავს რიცხვ 666-ს შტრიხ კოდში (2).

ყველაფერი, რაც კი ამ წიგნში ითქმება შტრიხ-კოდებზე, მომდინარეობს იმ ვარაუდიდან, რომ მათში მართლაცდა არის ავადსახსენებელი ანტიქრისტეს რიცხვი (666). სხვაგვარად ეს პრობლემა საერთოდ მოაკლდება საღვთისმეტყველო განზომილებას და, უბრალოდ, განსახილველად ადამიანისა და მომხმარებელთა უფლებების კომიტეტს უნდა გადაეცეს.

ყოველ შემთხვევაში, შტრიხ-კოდში არსებული ექვსიანების საკითხთან დაკავშირებული შეცდომა ეს არის შეცდომა მათემატიკაში და არა ღვთისმეტყველებაში, მათემატიკაში, და არა სულიერ ცხოვრებაში. ამიტომაც აქ შეცდომის დაშვება საშიში არ არის.

ცუდია ის, რომ ეკლესიურმა ადამიანებმა, ამდენს რომ იღვწიან შტრიხ-კოდებში ექვსიანთა არსებობის დასამტკიცებლად, ემოციური რეაქცია რაციონალურ ანალიზზე მაღლა დააყენეს. ჯერ მოდის - პროტესტის წერილები და ხმამაღალი განცხადებები, და მხოლოდ ამის შემდეგ მოჰყვება მას - სპეციალისტებთან დაკავშირების პირველი მცდელობები (3).

მეტიც, დღემდე არც ჩატარებულა არც ერთი "მრგვალი მაგიდა" საერო მათემატიკოსთა მოწვევით. თუკი საკითხი ასე მნიშვნელოვანია და დისკუსიურია (საგადასახადო სამინისტრო კატეგორიულად უარყოფს ექვსიანების არსებობას შტრიხ-კოდებში) - მაშინ ღირს მოეწყოს სერიოზული და ერთობლივი ანალიზი, რომელშიც მოდავეთა ყოველი ნაბიჯი გადამოწმებული და განხილული იქნება. მაგრამ ეს არ მომხდარა. "ჩვენმა სპეციალისტებმა" (4), რომლებმაც "დაამტკიცეს" გამყოფი შტრიხებისა და ექვსიანების იდენტურობა, იციან, რომ თვით ამ პროგრამის შემქმნელი სხვაგვარად ფიქრობს (5), - მაგრამ, მიუხედავად ამისა, სხვის მიერ შექმნილ პროგრამას თავისებურად განმარტავენ...

შედეგად ექვსიანების არსებობის საკითხი შტრიხ-კოდებში ჯერაც რწმენის საგნად რჩება (თანაც ის, ვინც უარყოფს მათემატიკურ ჰიპოთეზას ამ ხაზებისა და ექვსიანების იგივეობის შესახებ, მათგან, ვისაც შტრიხ-კოდებში ექვსიანების არსებობა სწამს, უკვე ბრალდებული ხდება მართლმადიდებლობისგან განდგომაში!..).

თუმცა, შტრიხ-კოდებში ექვსიანები რომც იყოს, მაშინაც კი არ იქნება მათში რიცხვი 666. რადგან აქ გვაქვს უბრალოდ სამი განცალკევებული ციფრი 6. თუ მე მიყოლებით დავწერ ციფრებს 1234567890 - ეს არ ნიშნავს, რომ მე დავწერე რიცხვი 150 (თუმცა ამ რიცხვის ყველა კომპონენტი, ანუ ყველა ციფრი, რომელთა დახმარებითაც აღინიშნება ეს რიცხვი, ჩემ მიერ დაწერილ ციფრთა რიგში არსებობს).

ზუსტად ასევე ციფრთა კრებულში 601234567890126 არ არის რიცხვი 666 (თუმცა ამ რიცხვის კომპონენტები აქ არსებობს). მოდი, ხმამაღლა წარმოთქვით დაწერილი რიცხვი. ეს იქნება - "ექვსას ერთი ტრილიონ ორას ოცდათოთხმეტი მილიარდ ხუთას სამოცდა შვიდი მილიონ რვაას ოთხმოცდა ათი ათას ას ოცდა ექვსი". ახლა რას იტყვით? - წააგავს ეს "ექვსას სამოცდა ექვსს"?

ასევე, როგორც ადამიანი, რომელიც იყენებს სიტყვას "რაისობესი", სინამდვილეში არ ახსენებს ეშმაკებს (რუს. "ბეს" - ეშმაკი"), და არ მოუწოდებს მათ, ასევე კაციც, რომელიც ადგენს შტრიხ-კოდებს თუნდაც ციფრ ექვსის სამჯერადი გამოყენებით, სინამდვილეში არ იყენებს რიცხვს 666-ს.

კომპიუტერი შტრიხ-კოდების გამყოფ ხაზებში რომც ხედავდეს სამ ექვსიანს, მას არ შეუძლია მათი შეთავსება - ყველაზე უკიდურეს შემთხვევაში ხაზების თითოეულ ნაკრებს ის ჩვეულებრივ ექვსიანად ჩათვლის. კომპიუტერი განაპირა შემზღუდავ ხაზებში ექვსიანებს თუ ხედავს, მას არ შეუძლია უბრალოდ ამოაგდოს ყველა ციფრი, რომლებიც მათ შორის (ანუ ამ ექვსიანებს შორის) არის მოთავსებული. და, მაშასადამე, ის ხედავს ასეთ სურათს 612345767543216. არსებობს ერთი ციფრი 6, არსებობს მეორე ციფრი 6, და არსებობს მესამე ციფრი 6. მაგრამ რიცხვი - 666 აქ არ არსებობს!

ასე რომ არსებითად, ისინი, ვინც შტრიხ-კოდში რიცხვ 666 ხედავს, უბრალოდ "გამოცნობანას" თამაშობენ - ცდილობენ შეადგინონ ახალი სიტყვა ასოებისგან (ელემენტებისგან), რომლებიც მოცემულია სრულიად სხვა სიტყვაში (როგორც მაგალითად, სიტყვაში "არქიმანდრიტი" თამაშობით შეიძლება ვიპოვოთ ან შევადგინოთ სიტყვა "მიტრა", სიტყვაში "ეკლესია" ვიპოვო "სია" ან შევადგინოთ "ეკალი" და ა. შ.).

გავიხსენოთ კიდევ, რომ საკუთრივ "ციფრი" დაწერილობას არ შეიცავს. არსებობს - ასოები: ხი-ქსი-ძეტა. საეკლესიო სლავურ თარგმანში ეს ასოებია хер-кси-зело. რიცხვი 666, დაწერილი არაბული ციფრებით, შედგება ერთნაირი კომპონენტებისგან (ექვსიანებისგან). მაგრამ წმიდა წერილის ბერძნულ ორიგინალში ასე როდია. აქ ყოველი ციფრი, რომელიც ამ რიცხვში შედის, სხვადასხვანაირად იწერება (6).

ფანტაზია, რომლის თანახმადაც "ელექტრონული ბეჭედი", თუკი ის დატანებული იქნება სხეულზე, სწორედ დღევანდელი შტრიხ-კოდის სახის იქნება, შეიძლება სულიერად საშიში აღმოჩნდეს. რადგან დღვანდელი შტრიხ-კოდი საკმაოდ პრიმიტიულია და მალე გადაივლის. ანტიქრისტეს ბეჭდის ასეთი ცალმხრივი განმარტება იმითაა საშიში, რომ თუკი მხეცის დაღი სხვანაირი იქნება (სხვა ტექნოლოგიითა და სხვაგვარი გარეგანი მოხაზულობით) - მაშინ ადამიანი, რომელმაც დღევანდელ ჭორებს დაუჯერა, მოტყუებული აღმოჩნდება.

გარდა ამისა, შტრიხ-კოდი შეუძლებელია იყოს ანტიქრისტეს ბეჭედი იმ მიზეზით, რომ მხეცის რიცხვი მასში, რბილად რომ ვთქვათ, არც ისე აშკარაა. ანტიქრისტეს დაღის აზრი იმაშია, რომ ყველამ - და თვით ადამიანმაც, მისმა ახალმა მეპატრონემ, ასევე მთელმა გარმომცველმა საზოგადოებამ, იცოდეს, თუ ეს საცოდავი ადამიანი ვის ემსახურება...

კარგი, დავუშვათ, რომ მართლაცდა ერთგვარმა სუპერდახვეწილმა პროგრამამ გამყოფი შტრიხები ერთ მთლიანობად გამოჰყო, შეაერთა და ყოველ მათგანს ციფრული მნიშვნელობა მიანიჭა, რომლის ერთობლიობა რიცხვ 666-ად იკითხება. თანაც ყველაფერს ისე აკეთებს, რომ ვერავინ, პროგრამის შემქმნელის გარდა, მის ამ თავისებურებებს ვერ ამჩნევს. დავუშვათ, ჩვენთვისაც ცნობილი გახდა, რომ ეს "ხრიკი" პროგრამის შემქმნელმა გაანდო ქვეყნის ხელისუფლებას, რომელსაც მან თავისი პროგრამა მიჰყიდა და, რომელმაც შემდეგ ეს პროგრამა მოსახლეობასთან ურთიერთობისთვის გამოიყენა.

აი აქ უკვე ჩნდება შტრიხ-კოდების საკითხის საღვთისმეტყველო განზომილება.

საღვთისმეტყველო მნიშვნელობა გააჩნია საკითხს არა იმის შესახებ, დამალულია თუ არა ექვსიანები შტრიხ-კოდში (მითუმეტეს, თუკი ისინი სწორედაც რომ დამალულია - მაშინ ქრისტიანი არანაირი პასუხისმგებლობა არ ეკისრება იმისთვის, რომ მისგან გასაიდუმლოებული რაღაც აიღო). ღვთისმეტყველებისთვის მნიშვნელოვანია კითხვა - როგორ უნდა მოიქცეს ქრისტიანი სამყაროში, რომელშიც არაქრისტიანული და ანტიქრისტიანული სიმბოლიკა ყოველ ნაბიჯზე ხვდება?

ამრიგად, ყველაფერი შემდგომი დაიწერება იმ ვარაუდიდან გამომდინარე, რომ ანტიქრისტიანული სიმბოლიკა არის (ან იქნება) ახალ სახელმწიფოებრივ დოკუმენტებშიც.

კიდევ ერთი ამოსავალი პირობა ამ წიგნის აგებულებისას გახლავთ ვარაუდი იმისა, რომ სახელმწიფო, სპეციალურად მორწმუნეებისთვის, ალტერნატიულ საგადასახადო აღრიცხვას და საქმის წარმოებას არ დაეთანხმება. რა იქნება, თუკი დიალოგი ეკლესიასა და სახელმწიფო ხელისუფლებას შორის ამ თემაზე ჩიხში მოექცევა და "სოციალური ნომრები" სავალდებულო გახდება? ამის შესახებ - ცოტა მოგვიანებით ვიმსჯელებთ.

კვლავ გავიმეორებ: ბრძოლა ტოტალური ელექტრონული კონტროლის წინააღმდეგ - საჭიროა. მაგრამ ასევე საჭიროა ადრიდანვე დავფიქრდეთ იმაზე როგორ ვიყოთ, ჩვენი სამოქალაქო ბრძოლა სამოქალაქო გამარჯვებითვე თუ არ დასრულდა? როგორ ვიმოქმედოთ მაშინ, რათა სამოქალაქო და პოლიტიკური წარუმატებლობა სულიერ დამარცხებად არ შემოგვიბრუნდეს?

ამ საკითხის განხილვისას საჭიროა შევიგნოთ, რომ ის სხვადასხვა ურთიერთგადაჯაჭვული ქვესაკითხებისგან შედგება, ესენია: ქრისტიანის დამოკიდებულება ახალი მსოფლიო წესრიგისადმი, რომლის დროსაც ჩვენ უნივერსალური სახელმწიფოს მოქალაქეები ვხდებით; ქრისტიანის დამოკიდებულება ახალი კომპიუტერული ცივილიზაციისადმი მისი ელექტრონული დოსიეებითა და დოკუმენტებითურთ; შტრიხ-კოდების სიმბოლიზმსა და ქრისტიანთა მხრიდან იმ საგნებთან ურთიერთობაზე, რომლებიც შტრიხ-კოდებით არიან აღბეჭდილნი; დასაშვებია თუ არა საგადასახადო ნომერი და სხვა.

                                                   

მაშ, უფრო ყურადღებით დავაკვირდეთ ამ საკითხს. დაემუქრება თუ არა საფრთხე ჩემს სულიერ ხსნასა და ცხოვრებას, თუ სახელმწიფო საქაღალდეს, რომელშიც ჩემ შესახებ მონაცემებს ინახავს, ციფრებით მონიშნავს ("საქმე №...")? არა; ამ შემთხვევაშიც ჩემს სულსა და ქრისტესთან მის კავშირს არაფერი ემუქრება. საქმეებს ნომრები ენიჭებოდა ქრისტიანული იმპერიების (რუსეთის, ავსტრიის...) არქივებშიც. საკუთარი ნომრები ჰქონდათ იმ საქაღალდეებსაც, რომლებშიც საბჭოთა კავშირის მოქალაქეთა შესახებ მონაცემები ინახებოდა. მაგრამ ეს ხელს არ უშლიდა ადამიანებს, მიეღოთ სულიწმინდის ნიჭები (მათ შორის ტანჯვის მოთმენის ნიჭიც). გულაგში ნომრებს ტანსაცმელზე აკერებდნენ, ხოლო ჩეკისტები ადამიანებს უპიროვნოდ, მათემატიკური ნიშნით მიმართავდნენ: "ასეთი და ასეთი ნომრის პატიმარო". დაპატიმრებული ქრისტიანები კი პასუხად ამბობდნენ: "მე!" ნუთუ ამ დროს ღვთის მადლი ტოვებდა ამ აღმსარებლებს?

ასეა ახლაც: თუ სახელმწიფო გადაწყვეტს, რომ თავის ბადრაგის ქვეშ მყოფ მოქალაქეებს ნომრები მიაკეროს — ეს უსიამოვნო იქნება. რადგან რა არის სასიამოვნო იმაში, როცა ხედავ, რომ შენ გექცევიან, როგორც ნივთს ოთახის ინვენტარიზაციის დროს? ნომრის ტარება ადამიანს ავეჯთან და... ძაღლებთანაც კი ამსგავსებს (2).

2. "უმცროს ძმებს" იგივე ბედი ეწევათ: "მოსკოვის მთავრობის პირველი ვიცე-პრემიერის, ბ. ნიკოლსკის განკარგულებით დამტკიცდა მეთოდიკა და განისაზღვრა ძაღლების სახელმწიფო აღრიცხვისა და რეგისტრაციის წესი... ამასთან, ცხოველს ენიჭება ინდივიდუალური, მთელი სიცოცხლის განმავლობაში უცვლელი ნომერი". პეტროვსკის პარკი. გაზეთი "აეროპორტის რაიონი". № 2 (58), იანვარი 2001.

თუმცა, უსიამოვნო და ტრაგიკული ერთი და იგივე არ არის. ცხადია, ადამიანს, რომელსაც "ნომერი" მიანიჭეს (= უსიამოვნება), ამ მიწიერი კომპიუტერული ოპერაციის შედეგად არ დაუკარგავს უნიკალურობა ღვთის თვალში, არ ქცეულა ნივთად არც შემოქმედის თვალში, არც საკუთარ თვითშეგნებაში და არც ეკლესიისა თუ მოყვასი ადამიანების თვალში (რაც უკვე ტრაგედია იქნებოდა).

თანამედროვე რუსეთის არმიაში თითოეულ ჯარისკაცსა და ოფიცერს აქვს პირადი ნომერი (იმისთვის, რომ დაჭრილი ან დაღუპული ადამიანის იდენტიფიცირება შესაძლებელი იყოს თავისიანების მიერ და მტერმა ვერ შეძლოს მისი, აგრეთვე მისი ნათესავებისა და საცხოვრებელი ადგილის შესახებ ინფორმაციის მოპოვება). უფრო მეტიც — ნომრიანი, ამოტვიფრული ჟეტონი მკერდზე იკვრება, სამკერდე ჯვრის გვერდით. მაგრამ როგორ მოვიხსენიებთ ამ მეომრებს? ნუთუ ნომრით?! ნუთუ ჩვენ მიგვაჩნია, რომ სადღაც იბრძვის უსახელო, გაუპიროვნებული მასა და არა ადამიანები იმ სახელებით, რომლებიც მათ დედებმა შეარქვეს?

ადამიანი ღვთის ხატია. ხატზე ყოველთვის უსიამოვნოა იმის ხილვა, რომ მასზე დაწერილია ან მასზე მიჭედებულია "ინვენტარული ნომერი"...

ემოციებმა გადაიარა? ახლა მითხარით — ტაძრიდან აგდებენ თუ არა ხატს, რომელზეც ინვენტარული ნომერია აღბეჭდილი? წყვეტენ თუ არა თაყვანისცემას იმ ხატის მიმართ, რომელზეც ასეთი ნომერი აღმოჩნდება? როგორ ვლოცულობთ ნომრიანი ხატის წინაშე — "ღირსო მამაო სერგი, ევედრე ღმერთსა ჩვენთვის" თუ "ღირსო მამაო, ნომრით 79283, ევედრე ღმერთსა ჩვენთვის"?

ადამიანის შედარება ხატთან გვიჩვენებს, რომ შიში, თითქოსდა "ნომერი სახელს ართმევს", ემოციურად გასაგებია, მაგრამ ლოგიკურად უსაფუძვლოა. ნომერი ხატზე — სახელმწიფო ინსპექტირების კომისიისთვისაა. მორწმუნეთათვის კი ის ყოველთვის სახელით დარჩება. ზუსტად ასევე, ადამიანი არასოდეს კარგავს თავის სახელს — თუნდაც ინვენტარიზაციის დროს ის რომელიმე "ნომრის" ქვეშ ირიცხებოდეს.

მართლმადიდებლური სწავლების თანახმად, ხატი თავის პირველხატს სწორედ სახელით უკავშირდება. როდესაც მორწმუნე ადამიანი ხატზე გამოსახულ წმინდანს მისი სახელით მოიხსენიებს, იგი ამ სახელით ცნობს პირველხატს და ლოცვით მიმართავს გამოსახულ წმინდანს.

ის, რომ ვიღაცას არ შეუძლია ხატის წინაშე ასე მოქცევა და მის მიმართ ასეთი დამოკიდებულება, მორწმუნე ადამიანის თვალში ხატს სიწმინდეს არ აკარგვინებს. თუ ჩემში ვინმე ღვთის ხატს ვერ ხედავს — ამან შეიძლება დამამწუხროს, მაგრამ ეს ვერ წაშლის ჩემში ღვთისხატობას, რომლითაც შემოქმედმა შემქმნა. ის მხოლოდ მაშინ იშლება, თუ მე თვითონ დავივიწყე ჩემი წარმოშობა, ჩემი ღვთისხატობა და საკუთარი ნებით მიღებული გადაწყვეტილებებითა და ცოდვებით შემოქმედს კი არ დავემსგავსე, არამედ "მხეცს"...

რას ნიშნავს ეს? ხატი წმინდა ხდება მისკენ მიმართული მლოცველის მზერის წინაშე. ადამიანი კი წმიდა ხდება იმის მიხედვით, თუ როგორ ესმის მას საკუთარი თავი და თავისი ცხოვრების აზრი. ეს ნიშნავს, რომ ხატის საკრალური სტატუსი გაცილებით უფრო მოწყვლადია და მასზე გარეგანი დამოკიდებულება უფრო მეტად მოქმედებს.

მიუხედავად ამისა, ხატებზე ნომრებიც არის, მათ შორის ტაძრებშიც. მუზეუმის მიერ "დატყვევებული" და დანომრილი ხატიც კი მართლმადიდებლისთვის მაინც წმინდაა. ხატები ხატებად რჩებიან და დანომრილ დაფებად არ იქცევიან... მით უმეტეს, ეს არ დაემართებათ იმ ადამიანებს, რომლებზეც სახელმწიფომ "ნომრები" მიამაგრა — თუკი ჩვენ თვითონ არ მივიჩნევთ თავს "ნომრებად", არამედ შევინარჩუნებთ ხსოვნას იმისა, ვისი ხატიც ვართ.

აქედან კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი დასკვნა გამომდინარეობს: ადამიანის პიროვნული იდენტობა იმით არ განისაზღვრება, თუ რა სახელით ან აღნიშვნით მოიხსენიებენ მას კონკრეტულ ვითარებაში. ერთი და იგივე ადამიანი სხვადასხვა გარემოში შეიძლება სხვადასხვაგვარად იქნეს სახელდებული.

ადამიანი, საერთოდ, სხვადასხვა ვითარებაში საკუთარ თავს სხვადასხვაგვარად მოიხსენიებს. ტაძარში ის საკუთარ თავს "ღვთის მონას" უწოდებს. სხვა ვითარებაში კი გვარით წარადგენს თავს...

მაგრამ გვარს ბევრი რამ აქვს საერთო საიდენტიფიკაციო კოდთან. ადამიანი მას არ ირჩევს და, როგორც წესი, მთელი სიცოცხლის განმავლობაში ატარებს. როგორც კოდი, გვარიც საჭიროა ადამიანის ოფიციალურ სტრუქტურებთან ურთიერთობისას. ყოველდღიურ ცხოვრებაში კი გვარი არ მიუთითებს ადამიანის ქრისტიანული ეკლესიისადმი კუთვნილებაზე.

გვარებიც, კოდების მსგავსად, შედარებით ცოტა ხნის წინ გაჩნდა. "წმინდა რუსეთში" ისინი არ იყო გავრცელებული. ძველი ეკლესიის მამათაგანაც ძალიან ცოტას ჰქონდა გვარი (ამიტომაც მათ დაბადების ან მოღვაწეობის ადგილის მიხედვით მოვიხსენიებთ).

უფრო მეტიც, ეკლესიური ადამიანი ზოგჯერ კარგავს თავის გვარს. მონაზვნობის მიღებისას ქრისტიანი ტოვებს თავის საერო მდგომარეობას და საკუთარ გვარს, მეტიც, მამის სახელსაც და გვარსაც აღარ იყენებს. სახელმწიფოსთვის კი იგი მაინც პასპორტში ჩაწერილი გვარის მქონე პირად რჩება.

არჩევნებზეც და საგადასახადო პოლიციაშიც მას ჩაწერენ არა როგორც "იოანე იერომონაზონს", არამედ როგორც "მოქალაქე პეტროვ ა.ვ.-ს".

ზოგიერთ შემთხვევაში ადამიანი საკუთარ თავს ისე წარადგენს, რომ საერთოდ არ ამბობს თავის სახელს: "მე — ტაქსისტი ვარ"; "მე — ფოსტალიონი ვარ"; "მე — ზეინკალი ვარ"; "მე — თქვენი დეპუტატი ვარ"... უფრო მეტიც, სურვილის შემთხვევაში, ადამიანის მრავალი სახელის არსებობა სრულიად კეთილმორწმუნეობრივადაც შეიძლება განვმარტოთ. თითქოს ჩემი წმინდა ნათლობისას მიღებული სახელი უმთავრესად ტაძრისთვის, ღმერთთან და თანამორწმუნეებთან ურთიერთობისთვისაა განკუთვნილი. ტაძრის გარეთ, ამქვეყნიურ ცხოვრებაში კი შესაძლოა ადამიანი თავის წმინდა სახელს არ იყენებდეს. "ნუ მისცემთ სიწმინდეს ძაღლებს" (მთ. 7:6).

ბევრ რელიგიაში საკრალური სახელი გარკვეულწილად ტაბუირებულია. უცხო ტომის ადამიანებთან ურთიერთობისთვის ერთი სახელი გამოიყენება, ოჯახში და ქურუმთან ურთიერთობისთვის კი — სხვა (ან რამდენიმე სხვა) სახელი (3).

ჩვენს დროშიც იყვნენ (და ჯერ კიდევ არიან) ადამიანები, რომლებიც ორ სახელს ატარებდნენ. ერთი სახელი იყო საბჭოური (ოქტიაბრინა, ვლადლენი) ან არაქრისტიანული (რუსტამი, რუსლანი), მეორე კი — საეკლესიო. როგორც წესი, მღვდლები მათ პასპორტის შეცვლას არ სთხოვდნენ და საკმაოდ შემწყნარებლურად ეკიდებოდნენ იმას, რომ ტაძრის გარეთ ადამიანს ეკლესიაში გამოყენებულისგან განსხვავებული სახელით მოიხსენიებდნენ.

გავიხსენოთ ისიც, რომ რუსეთის განმანათლებელი, მთავარი ვლადიმირი ისტორიაში თავისი წარმართული სახელით შევიდა და არა ნათლობის სახელით (ვასილი). რუსეთის მეფეები სიკვდილის წინ მონაზვნად აღიკვეცებოდნენ, მაგრამ მათი მოხსენიება ხშირად მაინც მათი საერო სახელებით ხდებოდა...

ზოგჯერ კი ადამიანის სახელთან მიერთებული "იდენტიფიკატორის" როლს, რომელიც სწორედ ამ პიროვნების აღსანიშნავად გამოიყენება, ... ციფრი ასრულებს. ასე ხდება საერო და საეკლესიო ხელისუფალთა მოხსენიებისას: ნიკოლოზ II, ალექსი II...

დაბოლოს, ჩვენი მეტყველების ყველაზე წმინდა ნაწილშიც კი — შემოქმედზე საუბრისას — ჩვენ ზოგჯერ სახელებს ციფრებით ვცვლით ("მეორე იპოსტასი", "მესამე იპოსტასი"...). "ერთობა, დასაბამიდან დაძრული და ორობითობაში მისული, სამობითობაში შეჩერდა" (Григорий Богослов. Слово 29 // Творения. Троице-Сергиева лавра, 1994, т. 1, с. 414), — წერს წმინდა გრიგოლ ღვთისმეტყველი სამების შესახებ და ციფრებით ცვლის მამის, ძისა და სულის იპოსტასურ სახელებს.

სახელი ადამიანის ამოცნობის ("იდენტიფიცირების") ერთ-ერთი საშუალებაა. ჩვეულებრივ, იდენტიფიცირება სახელდებას წინ უსწრებს. თავდაპირველად ვხედავ ნაცნობს, ვცნობ მისთვის დამახასიათებელ ნიშნებს (ხმით, სიარულის მანერით, ტანსაცმლით, სახის ნაკვთებით...) და მხოლოდ ამის შემდეგ, როდესაც უკვე ვიცნობ მას, მახსენდება მისი სახელი. ზოგჯერ კი (ვთქვათ, წერილის კითხვისას ან ტელეფონით საუბრის დროს) სახელი ამოცნობის უმთავრეს ან, შესაძლოა, ერთადერთ ნიშნადაც გვევლინება. ადამიანთა ამოცნობა შესაძლებელია თითის ანაბეჭდებითაც. თუ კატასტროფაში დაღუპული ადამიანი სწორედ გენეტიკური ექსპერტიზის შედეგებით (გენეტიკური პასპორტები და ამომცნობი სისტემები კი მალე ჩვენს ცხოვრებაშიც შემოვა) ან თითის ანაბეჭდებით იქნა ამოცნობილი, ტაძარში მისთვის პანაშვიდის გადახდისას სახელით მოიხსენიებენ თუ ლიტებში ექსპერტიზის მონაცემებს დაასახელებენ? ცხადია, სახელით! მაშასადამე, როგორი გზითაც გინდ მოხდეს ადამიანის იდენტიფიცირება, ეკლესიისა და მისი ახლობლებისთვის ის ყოველთვის სახელთან იქნება დაკავშირებული.

ცხოვრებაში მრავალი ისეთი ვითარებაა, როდესაც ადამიანი ანონიმურად მოქმედებს. მაგალითად, მეტროში გავლისას ხომ არ ვჩერდები იმისთვის, რომ ყველას ხმამაღლა ვამცნო — მგზავრებითა და კონტროლიორით დაწყებული და პატივცემული ტურნიკეტით დამთავრებული: "ყურადღება, მე, დიაკონი ანდრია კურაევი, მეტროში გავდივარ!" მე უბრალოდ სრულიად ანონიმურ ხუთკაპიკიან მონეტას ან ჟეტონს ვაგდებ ამავე ტურნიკეტში, ან მასში არანაკლებ უსახელო მაგნიტურ ბარათს ვათავსებ. ის, რომ სახელმწიფო სამსახურთან ამგვარი ურთიერთობისას ჩემი ნათლობის სახელი არ დამისახელებია, სულაც არ ნიშნავს, თითქოს ამ სახელზე უარი ვთქვი. მეტიც — განა ვისურვებდით, რომ მეტროს ტურნიკეტები სახელით გვცნობდნენ და იცოდნენ, როდის და სად მივდივართ? არა? მე, მაგალითად, არ მომწონს, როდესაც მაღაზიებში ან ქუჩებში ჩემთვის უცნობი ადამიანები მცნობენ. თუ საგადასახადო ნომერი ჩემს სახელს საგადასახადო ინსპექციის ცნობისმოყვარე მოხელეებისგან დამალავს — მხოლოდ გამიხარდება. საგადასახადო დოკუმენტებში ნომრის გამოყენება კი ამ დოკუმენტებთან მომუშავე ადამიანებს არ აძლევს საშუალებას, მაშინვე გაიგონ, კონკრეტულად ვისთან აქვთ საქმე.

ИНН — გადასახადის გადამხდელის ნომერია. არა ადამიანის, არამედ გადასახადის გადამხდელის. მაშასადამე, როდესაც მე სწორედ გადასახადის გადამხდელის სახით ვმოქმედებ, საქმე გვაქვს ჩემი სოციალური გამოვლინების ერთ-ერთ ფორმასთან. თუ ამ გამოვლინებას ნომრით აღნიშნავენ — ამით ჩემთვის არაფერი იცვლება. როდესაც მეტროს მგზავრის სახით გამოვდივარ, ტურნიკეტი საერთოდ არანაირად არ აღმნიშნავს — არც სახელით და არც ნომრით. მისთვის მე უბრალოდ ფოტოსენსორის წინ მოძრავი ჩრდილი ვარ. მაგრამ მე ხომ ამ ჩრდილთან არ ვარ გაიგივებული. ზუსტად ასევე, მე არ ვარ გაიგივებული იმ ჩრდილთანაც, რომელსაც საგადასახადო ინსპექციის მონაცემთა ბაზებში ვტოვებ.

ამრიგად, თავისთავად ის ვითარება, როდესაც ადამიანი საკუთარ თავს ნათლობის სახელით არ მოიხსენიებს, არ არის სარწმუნოებისგან განდგომის მდგომარეობა. არ არსებობს საფუძველი იმის მტკიცებისა, თითქოს "საიდენტიფიკაციო ნომერი ადამიანს სახელს ართმევს" (ოდესის მიძინების მონასტრის ფურცელი). ადამიანს არაფერი უშლის ხელს, ერთ ვითარებაში თავი საეკლესიო სახელით მოიხსენიოს, მეორეში კი — გვარით; ერთ ადგილას თავისი თანამდებობა მიუთითოს, სხვაგან კი — ნომერი, რომლის მიხედვითაც მის შესახებ ინფორმაცია ინახება. ნუთუ იმ ადამიანებმა, რომლებმაც უკვე მიიღეს საიდენტიფიკაციო ნომერი, სახელები დაკარგეს? ნუთუ შეხვედრისას ისინი მეგობრებს ესალმებიან: "გამარჯობა, ამა და ამ ნომერს!"? ნუთუ ტაძრებში ისინი საკუთარ თავს ასე მოიხსენიებენ: "ამა და ამ ნომრის საგადასახადო პოლიციის მონა"?

ამრიგად, ის, რომ გარკვეულ ვითარებაში ადამიანს მისი წმინდა სახელით კი არა, სხვაგვარად აღრიცხავენ, ქრისტიანისთვის საფრთხეს არ წარმოადგენს. ის ფაქტი, რომ ადამიანს ნათლობის სახელის გარდა სხვა სახელებიც აქვს (უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ — არა სახელები, არამედ მეტსახელები და დამახასიათებელი სახელწოდებები), არ ნიშნავს ქრისტესგან განდგომას.

განა აღსარებისას მღვდლები ბავშვებს ეკითხებიან: "გამოხმაურებიხარ თუ არა იმ ზედმეტსახელებზე, რომლებითაც შენი მეგობრები მოგმართავდნენ? აძლევდი თუ არა ნებას საეკლესიო სახელ "მიხეილის" ნაცვლად "მიშკას" დაეძახოთ? გამოგიხედავს თუ არა მაშინ, როდესაც სახელის ნაცვლად "წითურას" გეძახდნენ?" მეტსახელები და ზედმეტსახელები ყოველთვის არცთუ სასიამოვნოა. მაგრამ რატომ უნდა ვამტკიცოთ, თითქოსდა "კოდების მიღება ქრისტიანულ სახელზე უარის თქმაა და ცოდვაა" (1 Кодирование — подобие апокалиптической печати. Киев, 1998, с. 3)?

საქმე ხომ იმაში არ არის როგორ მიცნობს სხვა ვინმე, არამედ იმაში, თუ ვინ მგონია მე თვითონ საკუთარი თავი. ჩემი კატა რაღაც მისთვისვე ცნობილი ნიშნებით მცნობს. მან ჩემი სახელი არ იცის. და რა — ეს ნიშნავს, რომ მე საერთოდ არ მაქვს სახელი, მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩემმა კატამ ის არ იცის? თუ რომელიმე საკეტი ჩემს ამოცნობას მასზე მიდებული თითის ანაბეჭდით შეძლებს, ესეც ხომ არ ნიშნავს, რომ მე თითის ანაბეჭდად ვიქეცი ან სახელი დავკარგე. თუ საგადასახადო კომპიუტერი ციფრების ერთობლიობის საშუალებით ამომიცნობს, ესეც არ ნიშნავს, რომ ქრისტიანული და ადამიანური სახელი დავკარგე. ჩვენ ხომ ჩვილებს უფლებას ვაძლევთ, ჩვენი სახელები დაამახინჯონ და არც იმაზე ვღელავთ, რომ ისინი მათ არასწორად წარმოთქვამენ (ჩემი უმცროსი ძმა "დეის" მეძახდა — და ეს მიხაროდა). კომპიუტერი კი ჩვენს პატარებზე კიდევ უფრო ნაკლებად გონიერია — მას დამარცვლის ამოცნობაც კი არ სურს. და რა — ამის გამო კედელზე უნდა ავძვრეთ?

რუსეთის ფედერაციის მოქალაქის პირადობის დამადასტურებელი ძირითადი დოკუმენტების შესახებ კანონპროექტში ("Об основных документах Российской Федерации, удостоверяющих личность гражданина Российской Федерации"), რომლის განხილვაც სახელმწიფო სათათბიროში 2001 წლის 21 თებერვალს დაიწყო, გათვალისწინებულია "მოქალაქის პირადი კოდის" შემოღება — "სიმბოლოების ერთობლიობა, რომელიც რუსეთის ფედერაციის თითოეული მოქალაქისთვის დგინდება რუსეთის ფედერაციის მოქალაქის პასპორტის პირველადი მიღებისას". მაგრამ ეს კოდი სახელს არ ცვლის და არც აუქმებს, რადგან იმავე კანონპროექტის 1-ელ მუხლში ნათქვამია: "სახელი — პირის სახელწოდებაა, რომელიც მას დაბადების სახელმწიფო რეგისტრაციისას ეძლევა და რომელიც მოიცავს პირად სახელს, მამის სახელს (გვაროვნულ სახელს) და შთამომავლებისთვის გადაცემად გვარს".

იმისთვის, რომ ИНН-მა სახელი არ ჩაანაცვლოს, საკმარისია, თავად ადამიანი მოერიდოს ფორმულას: "მე — ამა და ამ ნომერს". უმჯობესია უფრო გააზრებულად ითქვას: "ჩემი კოდის ნომერი, ანუ ჩემი საქმის ნომერი, ასეთია". ან: "მე ვფლობ ამა და ამ ნომერს", "მე მაქვს ესა და ეს ნომერი", "ნომერი, რომლის მიხედვითაც ჩამწერეთ, ასეთია", "ჩემ შესახებ მონაცემებს იპოვით, თუ ამა და ამ ნომერს აკრეფთ", ან უბრალოდ — "ჩემი ИНН".

ეს ფორმულირებები ერთმანეთისგან განასხვავებენ ადამიანს და მის ნომერს.

"ჩემი ИНН" იგივეა, რაც "ჩემი ძაღლი" ან "ჩემი ჩექმა". თუ ადამიანი იტყვის: "მე ვფლობ მანქანას, რომელსაც ასეთი და ასეთი ნომერი აქვს", ყველასთვის ცხადი იქნება: თვითონ მოლაპარაკე ერთი რამ არის, მისი მანქანა და მისი ნომერი კი — სულ სხვა რამ.

მართლმადიდებლობაში, საერთოდ, მიღებულია, თავი ავარიდოთ ადამიანის გაიგივებას ამა თუ იმ თვისებასთან, რომელსაც ის ფლობს, ამა თუ იმ საქციელთან ან მისი ხასიათის ამა თუ იმ მხარესთან. არ შეიძლება ითქვას: "პავლე მატყუარაა", მაგრამ შეიძლება ითქვას: "პავლემ მოიტყუა" (4). ზუსტად ასევე, არც საკუთარ თავზე და არც სხვა ადამიანზე არ შეიძლება ითქვას: "ეს ასეთი და ასეთი ნომერია"; მაგრამ შეიძლება მათი გამიჯვნა და იმის თქმა, რომ "მე ვფლობ ასეთ და ასეთ ნომერს". თვით ИНН-ის რეკლამაც კი ამბობს: "მხოლოდ შენი ნომერი". გესმით? მე კი არ ვეკუთვნი ნომერს — ნომერი მეკუთვნის მე.

კარგი, დაე, ის ისევე "ჩემი" იყოს, როგორც ჩემია არის საკუთარი წყლული. არც წყლული მიყვარს და არც ნომერი, არც ერთს ვაფასებ და ორივეს მოშორებას სიამოვნებით დავთანხმდებოდი. მაგრამ რადგან ისინი ჩემს ცხოვრებაში ჩემი ნების გარეშე შემოვიდნენ, ზოგიერთ ცხოვრებისეულ ვითარებაში უბრალოდ გონივრულად უნდა გავითვალისწინო ორივე. თუ ადამიანი რომელიმე საბუთის (ვთქვათ, კომუნალური მომსახურების გადასახადის ქვითრის) შევსებისას "ИНН"-ის გრაფაში ციფრების გარკვეულ ერთობლიობას მიუთითებს, ის უბრალოდ აცნობებს მისთვის ცნობილ დაშვების კოდს იმ საქაღალდისთვის, სადაც მასზე ინფორმაცია ინახება (სხვა საკითხია, რომ აუცილებელია, ადამიანები თავად მოითხოვდნენ თავისუფალ წვდომას იმ პირად ინფორმაციაზე, რომელიც მათ შესახებ სახელმწიფო დოსიეებში ინახება).

ИНН მე კი არ აღმნიშნავს, არამედ ჩემს შესახებ არსებულ ინფორმაციას; ეს არის იმ საქაღალდის ნომერი, რომელშიც კომპიუტერული სისტემა ჩემი ცხოვრების შესახებ ინფორმაციას ინახავს. ეს უბრალოდ საარქივო საქაღალდის ნომერია. თუ კანცელარიაში დაბნეულ საქმისმწარმოებელ გოგონას ვუკარნახებ: "იქ, იმ კარადაში ნახეთ ჩემი საქმე! ვფიქრობ, იქ ამა და ამ ნომრით უნდა იყოს" — განა ამაში ცოდვა იქნება? ზუსტად ასევე, როდესაც საგადასახადო პოლიციაში მივდივარ და ვასახელებ იმ ნომერს, რომლის მიხედვითაც პოლიციაში ჩემ შესახებ ინფორმაცია ინახება, მე მხოლოდ მოხელეებს ვუადვილებ მუშაობას და სახელმწიფო სტრუქტურასთან ჩემი ურთიერთობის დროს ვზოგავ.

მტკიცება, თითქოს ადამიანის ციფრებით რეგისტრაცია მას სახელს ართმევს, ყოველგვარ გონივრულობას კარგავს, თუ გავიხსენებთ, როგორია დღეს ფოტოგადაღების, ვიდეოჩაწერისა და ტელერადიომაუწყებლობის ტექნოლოგია. დღეს ყველგან ხდება ეგრეთ წოდებული "ციფრული ჩანაწერი". ეს ნიშნავს, რომ თანამედროვე ვიდეოკამერით ან ფოტოაპარატით გადაღებული ნებისმიერი ადამიანის სახე კომპიუტერის მიერ ანალიზდება და ამ ადამიანის გამოსახულება უამრავ "წერტილად" იშლება, რომელთაგან თითოეული შემდეგ ინახება კომპიუტერის მეხსიერებაში ან კავშირგაბმულობის ქსელებით ციფრული ნაკადის სახით გადაიცემა...

და რა — ნუთუ ის, ვინც ტაძარში ყოფნისას ასეთი აპარატურით გადაიღეს, უკვე აღარ არსებობს როგორც ადამიანი ან დაკარგა თავისი ქრისტიანული სახელი? ნუთუ ის, ვინც საკუთარი ასეთი ფოტო თავის კომპიუტერში თავად შეინახა, უკვე მანქანაში გაითქვიფა და ქრისტიანულ სახელზე უარი თქვა? გარდაცვლილი პატრიარქები არაერთხელ აღბეჭდილან ამ ციფრული ტექნოლოგიის საშუალებით. და რა — ახლა ჩვენ ყოველდღიურად უკვე "ციფრთა ერთობლიობისთვის" ვლოცულობთ და არა ამა თუ იმ სახელის მქონე და პატრიარქის ხარისხის მატარებელი ადამიანისთვის? ასეთი დასკვნა აბსურდულია! — მაშასადამე, აბსურდულია ის წარმოდგენაც, თითქოს ციფრთა ერთობლიობით რეგისტრაცია ადამიანს ქრისტიანულ სახელს ართმევს. მაშასადამე, მხოლოდ პოეტური გაზვიადებების სფეროს შეიძლება მიეკუთვნოს გაზეთ "სერბული ჯვრის" თრილერი — "შენდება მსოფლიო ანტიქრისტეს სამეფო, რომელშიც უკვე ყველასთვის არის გამზადებული სახელის ნაცვლად ნომერი, პასპორტის ნაცვლად ჩიპი, ხოლო სულის ნაცვლად — მისი ელექტრონული ჩრდილი" (Сербский крест. Святая Русь. 2001, № 2 (51)).

კომპიუტერი, რომელიც ადამიანის სულებს იტაცებს და მათ თავისი "ელექტრონული ჩრდილით" ანაცვლებს — ჰო, ასეთი იდეა ჰოლივუდის სცენარისტს რომ მოსვლოდა თავში, მილიონერი გახდებოდა (თუმცა სცენარიდან, ალბათ, მოუწევდა საბჭოთა პასპორტის დაკარგვის გამო გოდების ამოღება, რომელიც ვერაგულად "ჩიპმა" ჩაანაცვლა)!..

მე არანაირ "ტრანსფორმაციასა" და "მისტიკურ ზემოქმედებას" არ განვიცდი, როდესაც კომპიუტერი ჩემი ფოტოს სკანირებისას ჩემი სახის ნაკვთებს ციფრთა ნაკადად გარდაქმნის. მაშ, რაღატომ უნდა მეშინოდეს, რომ ჩემთან რაღაც მისტიკური სისულელე მოხდება, თუ კომპიუტერი იმავეს გააკეთებს ჩემი ფულის დათვლისას?

არის თუ არა ცოდვა იმაში, რომ ჩემი სახელი კომპიუტერში იქნება შეტანილი? არა, კომპიუტერი მხოლოდ იმ ინფორმაციას ინახავს თავის მეხსიერებაში, რომელიც ადამიანებს მასში შეაქვთ. როგორც მაგნიტოფონზე ჩაწერილი ხმა ინახება და ამასთან არავითარ ფარულ ზემოქმედებას არ ახდენს იმ ადამიანებზე, რომელთა ხმებიც ფირზეა დაფიქსირებული, ასევე კომპიუტერიც არანაირად არ მოქმედებს იმ ადამიანთა სულებზე, რომელთა სახელებიც დისკზეა ჩაწერილი. ადრე, სამსახურში მოწყობისას ავტობიოგრაფიას ხელით ვწერდი, შემდეგ — საბეჭდ მანქანაზე ვბეჭდავდი, ახლა კი კომპიუტერში ვკრეფ. ეს წმინდად ტექნიკური ცვლილებაა, რომელიც უბრალოდ დროს გვიზოგავს.

კომპიუტერისა და ტელევიზორის საშუალებით რაიმე "გამოსხივებასა" და "ზომბირებაზე" საუბარი კი სერიოზულობას მოკლებულია. მე თვითონ ვუყურებ ტელევიზორს — მაგრამ ამის გამო არასოდეს ვჭამ "Mars"-ს, არ ვიყენებ საფენებს, არ ვღეჭავ "Orbit"-ს უშაქროდ და ვერ ვიტან დეიდა ასიას მისი სარეცხი ფხვნილით. კომპიუტერიც ყოველთვის თან მაქვს — რადგან სექტანტებთან დისპუტების დროს ზოგჯერ საჭიროა სასწრაფოდ მოვძებნო საჭირო წყარო და ყველაფერი უკიდურესი სიზუსტით დავადასტურო. ინტერნეტშიც მაქვს საკუთარი გვერდი (www.kuraev.ru), ისევე როგორც სამების-სერგის ლავრას, მოსკოვის საპატრიარქოსა და რუსეთის საზღვარგარეთის ეკლესიას. მაშასადამე, არ არსებობს საფუძველი იმის ავტომატურად დასაშვებად, რომ კომპიუტერი ადამიანებზე მავნე ზემოქმედებას ახდენს. და იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ჩემი სახელი კომპიუტერში შეაქვთ, რომელიც ქრისტიანობისა და პირადად ჩემ მიმართ მტრულად განწყობილი ადამიანების ხელშია, ეს თვით ჩემთვის არანაირ ზიანს არ წარმოადგენს.

მაგალითად, წელიწადში რამდენჯერმე ჩნდება სტატიები და ფურცლები, რომლებშიც ჩემი სახელი საკმაოდ კრიტიკულ კონტექსტშია მოხსენიებული. ეს სტატიები ქვეყნდება სექტანტურ გამოცემებში, რომლებიც კომპიუტერული დაკაბადონების საშუალებით მზადდება. მაშასადამე, ჩემი სახელი ინახება იმ კომპიუტერების მეხსიერებაში, რომლებიც (ოკულტური და პროტესტანტული) სექტების ხელშია. მაგრამ ნუთუ იმის გამო, რომ მათ ჩემი სახელი თავიანთ კომპიუტერებში შეიტანეს, მე ქრისტიანობად არსებობა გამიუქმდა?