აპოკრიფები - ენოქის წიგნის აპოლოგია 4 - აპოკალიფსისი

Перейти к контенту
სწავლანი > აპოკრიფები
ენოქის წიგნის აპოლოგია

თ. IV. წარღვნის შემდეგ
ნოეს კიდობანი


1. გოლიათთა სისხლი

როდესაც წარღვნით გამოწვეულ ცვლილებებს ვაფასებთ, უნდა ვაღიაროთ, რომ აღსრულებული განწმენდის მთელი რადიკალურობისდა მიუხედავად და ნოეს, როგორც ღმრთის რჩეულის გამონაკლისობისა, გოლიათთა ეპოქის სულიერი მემკვიდრეობის პრობლემა ვერ განიკურნა და ის წარღვნამდელ სამყაროში გადაინაცვლა.

ამ თვალსაზრისით, საკვანძო მოვლენად, რომელმაც ხისტად განაცხადა ადამიანებზე ბოროტ სულთა ბატონობის შესახებ, წარმოჩინდება ნოეს შეურაცხყოფა, რომელიც მისმა "უმცროსმა ვაჟმა", ანუ შვილიშვილმა აღასრულა. ბიბლია ხაზს უსვამს, რომ "ნოე კაცი მართალი სრული იყო ნათესავსა შინა მისსა, ღმერთსა სათნო ეყო ნოე" (დაბ. 6:9), რაც სიტყვასიტყვით ნიშნავს არა მარტო მაღალ მორალურ თვისებებს, არამედ შინაგანი ფიზიოლოგიური ნაკლის - გოლიათთა სისხლის არქონასაც. ამიტომაც მისი ვაჟები, მათ შორის ქამიც, ასევე "უბიწონი" იყვნენ. მაგრამ, ამასთან, იყო თუ არა "სუფთა" ქამის ცოლი და იყო თუ არა ის თავისუფალი ამ დემონური "გენეტიკისგან" ჩვენ არ ვიცით, თუმცა, მათი ნაყოფი, ქანაანი, აშკარად დემონურ წახდენილობაზე მოწმობს.
ქანაანის წყევლა
"გამოფხიზლდა ნოე ღვინისაგან და შეიტყო, როგორ მოეპყრა მას უმცროსი ვაჟი. თქვა: წყეულიმც იყოს ქანაანი! თავისი ძმების მორჩილთა მორჩილი იყოს!" (დაბ. 9:24). ი. შ. ფონ კაროლსფელდის (1852–1860 წწ.) გრავიურა. "დასურათებული ბიბლია" («Die Bibel in Bildern»), ლეიპციგი, გერმანია.

 
ეს საკმაოდ საგულისხმო ისტორიაა: ნოემ დალია ახალი მოსავლის ღვინო და დაიძინა. მისი შუათანა ვაჟი ქამი შევიდა მამის კარავში და "დაინახა ქამმა, ქანაანის მამამთავარმა, მამის სიშიშვლე და შეატყობინა გარეთ თავის ორ ძმას" (დაბ. 9:24), სიმსა და იაფეტს. "აიღეს სემმა და იაფეთმა სამოსელი, მოისხეს მხრებზე, უკუსვლით მივიდნენ და დაფარეს მამის სიშიშვლე. პირი უკან ჰქონდათ მიქცეული და მამის სიშიშვლე არ დაუნახავთ" (დაბ. 9:23). ხოლო როდესაც "სგამოფხიზლდა ნოე ღვინისაგან და შეიტყო, როგორ მოეპყრა მას უმცროსი (ძვ. ქართ.: "უჭაბუკესი" – "აპოკ." რედ.) ვაჟი. თქვა: წყეულიმც იყოს ქანაანი! თავისი ძმების მორჩილთა მორჩილი იყოს!" (დაბ. 9:24). ბიბლია გონივრულად არ წარმოთქვამს იმას, თუ "როგორ მოეპყრა მას" ქამის შვილი ქანაანი, თუ რა მოიმოქმედა "უჭაბუკესმა ვაჟმა" (დაბ. 9:24) (1).

____________

1. "უჭაბუკესი ვაჟი" - ეს არის შვილიშვილი, მოცემულ შემთხვევაში ქანაანი. როგორც ვიცით, ბიბლიური პერსონაჟის პირდაპირი შთამომავალი შეიძლებოდა წოდებულიყო ნოეს შვილად. მაგალითად, "იოსები, დავითის ძე". იმის შესახებ, რომ ქამი არ იყო "უმცროსი ვაჟი", აშკარად დადასტურებულია იუბილეთა წიგნში: "და ამ შვიდეულის მესამე წელს მან (ნოეს ცოლმა) უშვა მას სემი, და მეხუთე წელს ქამი, ხოლო მეექვსე შვიდეულის პირველ წელს იაფეტი" (იუბილ. 4:42). ანუ, ქამი ნოეს შუათანა შვილი იყო.

____________

აშკარად არადამაჯერებელია მცდელობა დაცულ იქნას დელიკატურობა და, ნათელი ტექსტის საწინააღმდეგოდ, რაიმე განმარტება მიეცეს ამ სამარცხვინო ეპიზოდს, რომელმაც ახალი ფურცელი გადაშალა კაცობრიობის "მრუში გახელების" სიაში (თვით მეტყველების ფორმა: "როგორ მოეპყრა მას" (ძვ. ქართ.: "რაოდენ უყო მას" – "აპოკ." რედ.) სულაც არ ვარაუდობს მძინარე მამის სიშიშვლის დანახვას). ბიბლიის ტექსტი ცალსახად ასახელებს დამნაშავეს და წყეულად აცხადებს "უჭაბუკესს", ანუ ნოეს შვილიშვილს - ქანაანს, რომელმაც საშინელი ცოდვა ჩაიდინა.

რატომ მიაჩნიათ დამნაშავედ ქამი, რომელმაც მამის კარავში შეიხედა - გაუგებარია. მითუმეტეს, რომ მამობრივი მცნებები სიშიშვლესთან დაკავშირებით ნოემ დააწესა "ოცდამერვე იუბილეს (ანუ აღწერილი მოვლენებიდან რამოდენიმე წლის შემდეგ - მ. მ.) (ასეა იუბილეთა წიგნში)... მან მისცა მცნება თავის შვილებს, რათა სამართლიანნი ყოფილიყვნენ, დაეფარათ თავიანთი სხეულის სიშიშვლე და ედიდებინათ შემოქმედი, პატივი მიეგოთ მშობლებისთვის, ჰქონოდათ ერთმანეთის სიყვარული და საკუთარ სულები დაეცვათ მრუშობის, უწმინდურობებისა, ყოველგვარი უსამართლობებისგან" (იუბილ. 7).

ვფიქრობთ, ყოველ მსგავს შემთხვევაში, წმიდა წერილის ტექსტების განმარტების დროს, ზნეობრივი და სხვა სახის სირთულეები ჩნდება, სასარგებლოა მოვუსმინოთ ცნობილი მართლმადიდებელ ღვთისმეტყველს ვ. ნ. ლოსკის, რომელიც "სქოლასტიკური ლათინური თეოლოგიის ტყვეობიდან რუსული ღვთისმეტყველების გათავისუფლების" ინიციატორი გახლდათ (Флоровский Георгий, протоиерей. Пути русского богословия. Киев: «Путь к  истине», 1991. С. 110). ვლადიმერ ლოსკი წერდა, რომ "მიამიტობა და უკეთურება იქნებოდა... მოგვეშორებინა სიძნელეები ისე, რომ დაგვემახნიჯებინა გამოცხადების იმ სიტყვების აზრი, რომლებიც ეწინააღმდეგებიან ჩვენს აზროვნებას და არ ეთანხმებიან იმას, რაც ჩვენ ღმრთითსაკადრისად გვეჩვენება" (Лосский. Очерк мистического богословия. С. 53).

ღმერთთან დაკავშირებით არაფერია შემთხვევითი. ასეა ნოეს შემთხვევაშიც, ამ ამბიდან ძალიან მალე, მის მიერ დაწყევლილი შვილიშვილის - ქანაანის მიწების საზღვრებზე განთავსდებიან ქალაქები სოდომი და გომორა, სქესობრივი გარყვნილებისა და უწმინდურების მსოფლიო სიმბოლონი, რომლებიც სოდომიის საშინელ ცოდვებსი ჩაიძირნენ: "ქანაანელთა საზღვარი იდო სიდონიდან გერარის მიმართულებით ღაზამდე; სოდომ-გომორის, ადმას და ციბოიმის მიმართულებით ლაშაყამდე" (დაბ. 10:19).

ამავე საზღვრებში იმეფებს წარღვნის შემდგომი პირველი სასტიკი გოლიათი ნებროთი "ამან დაიწყო ძალის გამოჩენა ქვეყანაზე" (დაბ. 10:8). ეს ამპარტავანი და ღმრთისმბრძოლი მმართველი - ქამის მეორე შვილიშვილია, გაფუჭებული სისხლის ნაყოფი, რომელმაც ბრძანა აეშენებინათ ბაბილონის ცნობილი გოდოლი - ღმრთისგან განდგომისა და უგუნური ამპარტავნების სიმბოლო.

და მოგვიანებით ქანაანის ეს მიწები კვლავ დაჰბადებენ გოლიათ-რეფაიმთა თაობას. და ღვთითრჩეული ერი მათთან ხანგრძლივ ბრძოლას გამართავს, რომელთაგან "ერთ სულსაც კი არ ტოვებდა ცოცხალს" (მეორე რჯლ. 20:16), რათა "კვლავ განეკურნა მიწა, რომელიც გარყვნეს ანგელოზებმა" (ენოქი 2:38).

გაგრძელება იქნება.



Назад к содержимому