ანტიერეტიკონი ეკლესიის გარეთ არ არსებობს ცხონება 2 - Apocalypse

ძიება
Перейти к контенту

Главное меню:

სწავლანი > ანტიერეტიკონი

მღვდელი გეორგი მაქსიმოვი

ეკლესიის გარეთ არ არსებობს ცხონება

სულის ცხონება

შინაარსი


2. ესოდენ მრავალი ადამიანის დაღუპვა ძალზედ სასტიკია, კაცთმოყვარე ღმერთმა უეჭველად უნდა გადაარჩინოს ყველა კეთილი ადამიანი, ვისაც ჭეშმარიტების შესახებ არაფერი სმენია.

უპირველეს ყოვლისა, უნდა შევნიშნოთ, რომ იგივე მოციქულმა, რომელმაც ბრძანა, "ღმერთი სიყვარულია"-ო (1 იოანე 4:16), ასევე დაწერა: "მხდალთა და ურწმუნოთა, ბილწთა და მკვლელთა, მეძავთა და გრძნეულთა, კერპთაყვანისმცემელთა და ცრუთა ხვედრი კი ტბაშია, ცეცხლითა და გოგირდით მოგიზგიზეში. და ეს არის მეორე სიკვდილი" (გამოცხ. 21:8), თანაც დაწერა მაშინ, როდესაც კაცობრიობის უდიდესი ნაწილი კერპთაყვანისმცემლობას მისდევდა.

სინამდვილეში სწორედ განსახილველი სწავლების მიმდევრები ქადაგებენ ღმრთის სისასტიკეს, როდესაც დასაშვებად მიიჩნევენ მკრეხელურ აზრს იმის შესახებ, თითქოსდა ღმერთი შებოჭილი იყოს "ობიექტური ვითარებებით", გულგრილად ტოვებდეს ადამიანთა ტანჯვას და დასაღუპად სწირავდეს ადამიანებს, რომლებიც გულწრფელი მართლმადიდებლები გახდებოდნენ მათთვის რომ მართლმადიდებლობის შემეცნების შესაძლებლობა მიეცათ, მაგრამ რატომღაც ღმერთმა მათ ეს წყალობა არ უბოძა.




ამგვარ წარმოდგენაში არ არის არავითარი სიყვარული, მასში მოიაზრება მხოლოდ ერთი - უგუნურად სასტიკი ღმერთის იდეა. რადგან, როდესაც ჩვენ, ცოდვილი ადამიანებიც კი ვიგებთ, რომ სადღაც ადამიანი იღუპება, ჩვენს დახმარებას საჭიროებს და მზადაა მის მისაღებად, ხოლო ამ დროს ჩვენთვის არაფერს ნიშნავს მასთან მისვლა და მისდამი დახმარება - განა არ მივაშურებდით და არ გადავარჩენდით მას? რა თქმა უნდა, წავიდოდით და გადავარჩენდით. მაშ, ნუთუ ღმერთი ჩვენზე ნაკლებად მოწყალეა? სისხლის სამართლის კოდექსშიც კი არის გათვალისწინებული ისეთი დანაშაული, როგორიცაა "უბედურებაში შთავარდნილი ადამიანისადმი დახმარების არგაწევა". და ღმრთის სჯულშიც ნათქვამია: "იხსენი საკვდავად წაყვანილნი და დაიფარე დასახოცად განწირულნი" (იგავნი 24:11). ნუთუ თვით ღმერთი არ დაეხმარება უბედურებაში ჩავარდნილს და არ იხსნის სასიკვდილოდ განწირულთ, ან უარს იტყვის მოსაკლავად განწირულთა დახმარებაზე?

ამ ცთომილების მქადაგებელნი გვიპასუხებენ, რომ სწორედ ამიტომაც სწამთ მათ იმისა, რომ ასეთ ადამიანებს ღმერთი სიკვდილის შემდეგ იხსნის, და სამოთხეში შეიყვანს. მაგრამ, რატომ სიცოცხლეშივე არ იხსნა ღმერთმა ისინი? ცოდვა ხომ არა სიკვდილის შემდეგ, არამედ აქ, ახლა, სიცოცხლეში იმონებს, რყვნის და ხრწნის ადამიანის სულს, ანადგურებს მის სიცოცხლეს, აღავსებს მას ტანჯვით და უნუგეშო გვემით, და მის ცხოვრებას აქვე, სიცოცხლეშივე აქცევს ჯოჯოხეთად. ეს რეალობაა. და ქრისტე ეკლესიის მეშვეობით - არა სიკვდილის შემდეგ, არამედ უკვე დღეს და ახლა ათავისუფლებს ადამიანს ცოდვის მონობისგან, ასწავლის ბრძოლას ვნებებთან და მათზე გამარჯვებას, ასწავლის განღმრთობას და წმინდანობის მიღწევას.

მაშ, რატომ არ იხსნა ღმერთმა ცოდვისგან და მისი შედეგებისგან, ეს ვითომცდა ჭეშმარიტების მეძიებელნი? ღმერთს თუ შეუძლია ამ ადამიანებს მისცეს საკუთარი თავის შემეცნების შესაძლებლობა და მიიღოს ისინი სიკვდილის შემდეგ, რატომ არ აძლევს ის ასეთ შესაძლებლობას სიცოცხლეშივე? ხოლო თუკი მან რაიმე გაუგებარი ახირების გამო არ ისურვა მიეცა მათთვის ამგვარი შესაძლებლობა მათსავ სიცოცხლეში, რატომ უნდა ვიფიქროთ, რომ ამის გაკეთებას ისურვებს მათი სიკვდილის შემდეგ?


2.1. სიკვდილის შემდგომი მისაგებელის არასწორი გაგება


საერთოდ, უნდა აღინიშნოს, რომ განსახილველი ცრუსწავლება შეიძლება აღმოცენდეს მხოლოდ სიკვდილის შემდგომი მისაგებელის არასწორი გაგების პირობებში. ადამიანები, რომლებიც ასე ფიქრობენ, არ აღიარებენ ან არ ცნობენ არსებით კავშირს ჩვენი მიწიერი ცხოვრების არჩევანსა და ჩვენსავ სიკვდილის შემდგომ მისაგებელს შორის, ისინი სამოთხესა და ჯოჯოხეთზე მსჯელობენ ისე, თითქოსდა ლაპარაკი იყოს ორ ნაგებობაზე, სათავსოზე ან ოთახზე, რომელთაგან ერთი კომფორტულია, მეორე კი არაკომფორტული და, რომ საკითხის მთელი არსი თითქოსდა მდგომარეობდეს მხოლოდ იმაში, რომ როგორც იმათ, ვინც მთელი თავისი ცხოვრების განმავლობაში ვერ შეძლეს ეპოვათ კომფორტული ოთახის გასაღები, ამას სიკვდილის შემდეგ ეღირსებიან.

მაგრამ ღმრთის სასუფეველი - ეს ადგილი კი არ არის, არამედ მდგომარეობაა, ეს არის "არამედ სიმართლე, მშვიდობა და სიხარული სული წმიდაში" (რომ. 14:17). ღმრთი სასუფეველი - თვით ღმერთია, მისი სიყვარულია, მისი ერთობაა, მასთან და მასში მარადიული მყოფობაა. ხოლო ქრისტესადმი ჭეშმარიტი რწმენა, მასთან შეერთებაა საიდუმლოებებში; მის სხეულთან თანაზიარობა - ეკლესიაა, და მისი მცნებებით ცხოვრება - უბრალოდ გარეგანი ფორმალობა როდია, რომელიც აუცილებელია სიკვდილის შემდეგ "კარგ ადგილას" მოსახვედრად, - ეს არის ცოდვისგან განწმენდის პრაქტიკული გზა, ქრისტესთან შეერთება და ღმრთის სასუფევლის მოპოვება.

ღირ. იოანე კასიანე რომაელი წერს: "ღმრთის სასუფეველი თუ ჩვენშია და ეს სასუფეველი სიმართლე, მშვიდობა და სიხარულია, ის ვისაც ესენი გააჩნია, უეჭველად, ღმრთის სასუფეველში იმყოფება. და, პირიქით, ვინც უსამართლობაში, განხეთქილებასა და მწუხარებაში ცხოვრობს, რომელიც წარმოშობს სიკვდილს, ეშმაკის სამეფოს, ჯოჯოხეთისა და სიკვდილის კუთვნილებაა. ამ ნიშნებით განსხვავდება ღმრთის სასუფეველი ეშმაკის სასუფეველისგან" (Писания преподобного отца нашего Иоанна Кассиана. М., 1892. С. 176).

ღირ. გრიგოლ სინელი წერს: "როგორც ჯოჯოხეთური ტანჯვის ჩანასახი უხილავად იმალება ცოდვილთა სულებში უკვე აქ, დედამიწაზე, ასევე ზეციერ სიკეთეთა ჩანასახები მართალთ სულიწმიდის მიერ გულებში ეძლევათ" (Прп. lt Григорий Синаит. Творения. М., 1999. С. 19). То есть, своей смертью мы рождаем для себя ту вечную участь,

ანუ, ჩვენი სიკვდილით, ჩვენთვისვე ვშობთ იმ მარადიულ ხვედრს, რომელსაც მთელი ცხოვრება სულში ვატარებდით. ამაშია ამჟამინდელი წუთისოფლის, ჩვენი ამჟამინდელი დროებითი ცხოვრების უღრმესი მნიშვნელობა. "აქ გამარჯვებულთ მომავალი ცხოვრების საწინდრად გამარჯვების გვირგვინები ეძლევათ; ისევე როგორც დამარცხებულთათვის აქვე იღებს სათავეს მათი შერცხვენა და წამება" (Прп. Симеон Новый Богослов. Слова. М., 1892. T. II. С. 49).

ღირ. სიმეონ ახალი ღვთისმეტყველისვე თქმით, "ისინი, ვინც მოკვდებიან მანამ, სანამ მოიხვეჭდნენ ზეციურ სასუფეველს, სად და როდის ჰპოვებენ მას, თუკი მიდიან იქ, სადაც მარადიული ბნელია? მაშასადამე, აქ, ამ ცხოვრებაში ღვთის კარზე კაკუნითა და სინანულის ცრემლებით მოგვეცა მისი მოძიებისა და მოპოვების შესაძლებლობა... არ შეუძლია ღმრთის სასუფეველში შესვლა მას, ვინც ჯერ კიდევ ამ ცხოვრებაშვე არ შეიმოსავს ქრისტეს როგორც ღმერთს, არ შეუდგება ღმრთის ჭვრეტის გზას და არ მიაღწევს იმას, რათა უფალმა დაივანოს მის სულში" (Прп. lt Симеон Новый Богослов. Слова. М., 1892. T. I. Сс. 230, 475).


2.2. დამახინჯება ღირებულებათა სისტემაში


როდესაც აკვირდები იმათ არგუმენტებსა და მტკიცებულებებს, ვინც შესაძლებლად მიიჩნევს მოუნათლავთა ცხონებას, ჩნდება შთაბეჭდილება, რომ მათ ავიწყდებათ არა მარტო ღმრთის განგებულება, არამედ თვით ღმერთიც.




"კარგი" ადამიანი მათთვის ის არის, ვინც ადამიანთა მიმართ არ სცოდავდა და ქველი საქმეებით შეეწეოდა. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ის, ვინც ადამიანთა საზოგადოების წინაშე ცუდ საქმეებს არ ჩადიოდა და მოჰქონდა სარგებლობა. ამით ისინი თურმე ცხონების ღირსნი შეიქნებიან.

მაგრამ მოსეს ათი მცნებაც კი არ შემოიფარგლა ჩამოთვლილი მოვალეობებით სხვა კაცთა მიმართ - ყველაზე უპირველესი მათგანი ღმრთის წინაშე ადამიანის მოვალეობას ეხება: "მე ვარ უფალი, თქვენი ღმერთი, ... არ გაიჩინოთ ჩემს გარდა სხვა ღმერთები. არ გაიკეთო კერპები, ... არ სცე თაყვანი მათ, არც ემსახურო, რადგან მე ვარ უფალი, თქვენი ღმერთი, შურისმგებელი ღმერთი, ... არ დაიფიცო ფუჭად უფლის, შენი ღვთის სახელი" (გამოსვლა 20:2-7).

და გამოდის, რომ ისეთი უმძიმესი ცოდვა, როგორიცაა ღმრთისადმი ურწმუნოება, ქრისტეს უპატივცემობა, რაღაც წვრილმანად აღიქმება, განა შეიძლებაო, ამბობენ ოპონენტები, ამგვარი "წვრილმანის" გამო ადამიანს წაართვა ერთობა მასთან, ვისაც ის თავის სიცოცხლეში არ იცნობდა და არც სურდა მისი ცნობა და პატივისცემა?

ვუპასუხებთ: არა თუ შეიძლება, არამედ გარდაუვალიცაა, რადგან ღმერთთან სიკვდილის შემდგომი ერთობა იმ ერთობის გაგრძელებაა, რომელიც ადამიანმა უკვე აქ, მიწიერ ცხოვრებაში აირჩია და, რომელიც მხოლოდ მის წმიდა ეკლესიაში ქრისტეს მიერ მოიცემა. ზუსტად ასევე ღმრთისგან სიკვდილის შემდგომი განკვეთა გაგრძელებაა იმ განკვეთისა, რომელიც ადამიანმა ამ ცხოვრებაშივე აირჩია, და რომელსაც საკუთარი თავი დაუქვემდებარა, როდესაც ჭეშმარიტი ღმერთის ძიებას - თავმოყვარეობა და ცოდვისმოყვარეობა არჩია.

ღმერთი სიკეთისა და სიხარულის ერთადერთი ჭეშმარიტი წყაროა. სიკეთისგან მოკვეთა კი სატანჯველია. ისინი, ვინც ღმერთთან ცხოვრებას გადაწყვეტენ და თვით თავიანთი ცხოვრებით ადასტურებენ ამ გადაწყვეტილებას, მარადისობაშიც ღმერთთან იქნებიან და, ბუნებრივად, ნეტარსა და სიხარულით აღსავსე ცხოვრებას მიეწიფებიან. ხოლო ისინი, ვინც ღმერთს სხვა რამე არჩია, არ შეუერთდა ქრისტეს ევქარისტიის საიდუმლოში, სიკეთისა და სიხარულის წყაროსგან მარადიულად განკვეთილი, გეჰენიაში აღმოჩნდება. ორივე შემთხვევაში ღმერთი "არა შეურაცხ-იქმნების, რადგანაც ვინც რას დასთესს, მასვე მოიმკის" (გალატ. 6:7).




წმიდა სამებისადმი, მამის, ძისა და სულიწმიდისადმი, როგორც ერთი ღმერთისადმი ურწმუნოება, მითუმეტეს მისი უარყოფა "წვრილმანი" არ გეგონოთ. ეს არის ყველაზე მთავარი და ყველაზე უპირველესი მცნების დარღვევა. ნეტ. ბედა პატივდებულის თქმთ "ქრისტეს უარყოფის სიცრუე იმდენად საშინელი და ამაზრზენია, რომ მასთან შედარებით სხვა ყველაფერი ნაკლებმნიშვნელოვანია... ეს სიცრუე ახასიათებთ იუდეველთ, რომლებიც ამტკიცებენ, რომ იესუ არ არის ქრისტე (ანუ მაცხოვარი - "აპოკ". რედ.). მაგრამ მწვალებლებიც, რომლებიც არასწორად ასწავლიან ქრისტეს შესახებ, არ აღიარებენ, რომ იესუ არის ქრისტე, რადგან აღიარებენ არა ღვთაებრივი ჭეშმარიტების, არამედ საკუთარი ამპარტავნების სწავლებას" (Цит. по: Библейские комментарии отцов Церкви и других авторов I-VIII веков. Новый Завет. Т. IX. Тверь, 2008. С. 217).

პირველ მცნებას არღვევენ არა მარტო ათეისტები და კერპთაყვანისმცემლები, არამედ ისინიც, ვინც ამბობენ, რომ სწამთ ერთი ღმერთის, მაგრამ ქრისტეს არ აღიარებენ ღმერთად, რადგან, როგორც იუსტინე (პოპოვიჩი) მოწმობს: "არ არსებობს ღმერთი სამპიროვნობის გარეშე. ვინც ქრისტეს არ აღიარებს ღმერთად ის უკეთური და უღმრთოა... ადამიანის კავშირი ღმერთთან განისაზღვრება იმ კავშირის შესაბამისად, ვისაც როგორიც გააჩნია ქრისტესთან. რადგან არ არსებობს ღმერთი ქრისტეს გარეშე არც ცაში, არც მიწაზე და არც მიწის ქვეშ" (Прп. Иустин (Попович). Толкование на 1 соборное послание св. ап. Иоанна. М., 1999. С. 59).

 
TOP. GE
Назад к содержимому | Назад к главному меню